Hem yanında olmak, hem ondan uzak olmayı isteyebilir mi insan sizce ? İşte benimki tam olarak öyle birşey oldu. Küçücük bir göz teması kalbimi yerinden çıkaracak gibi attırabiliyor. Küçücük bir dokunuş veya sıcaklığını hissetmek bile kalbimi yerinden çıkartıyor. Siz buna tam olarak ne diyorsunuz? Bence bu bir delilik, insanın böyle bir deliliği kesinlikle yapmaması gerek. Evet işte böyle düşündüğüm için uzak durmaya başladım. Sonra ne mi oldu? Büyük bir acı ve ızdırap…

Bu acı ölçülebilir, kelimelerle anlatılabilir ya da çözümlenebilir birşey değildi. Her anında, kalbinde, ruhunda sadece onun düşüncesi varken göz göze bile gelmemeye çalışmak. İçimde kocaman bir boşluk var nasıl doldurabileceğimi biliyorum ama yapamıyorum. Ağlasam sesimi duyan olmuyor. Çabalasam gören olmuyor. İçimde teselliye çabalayan bir kuş ve ruhumda büyük bir yük. Ama ben tesellinin sesini bile duyamıyorum. Yapamıyorum. Yapamıyorum. Yapamıyorum…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.