Biri, ağaçların arasındaki dinginliğe tuvalini yaslamış. Rüzgâr hafifçe dalları sallıyor, otların arasında neredeyse görünmez olan bir sessizlik dolaşıyor. Diğeri, gölgeli bir köşeye çekilmiş; önünde aheste bir çalışma, yüzünde sakin bir dikkat.

Her iki sahnede de aynı şey var aslında: kendi hâline bırakılmış bir an. Ne gösteriş var ne acele. Sadece renklerin, ışığın ve insanın kendiyle baş başa kalabildiği o küçük, içten dünya.