Eskiden evlerin en sessiz köşesinde, duvara asılı duran o büyük kilimler vardı. Üzerlerine işlenen her hayvan, her dal, her çiçek bir masalın parçası gibiydi. Ceylanlar da o masalların en narin bölümünü oluştururdu—hem koruyucu bir sessizliği, hem de doğanın kırılgan güzelliğini taşırlardı.

Bu iki sahneye bakınca o eski kilimlerin kokusu geliyor insanın aklına: Yünle karışık sabır, renklerle örülmüş hikâyeler, zamanla yumuşayan desenler… Ceylanların bakışında da aynı his var; yüzyıllardır duvarlarda bize eşlik eden, evi biraz daha ev yapan o tanıdık huzur.