Zamanın elinden geçmiş iki renk yan yana duruyor burada. Biri toprak gibi sakin, diğeri solmuş bir gökyüzü gibi; ikisi de kendi yıpranmışlığında bir hikâyeyi saklıyor. Yıllar içinde oluşmuş çizikler, lekeler, soyulmuş yüzeyler… Hepsi birer iz, birer tanıklık sanki.

Bu iki tonun karşılaşmasında bir hüzün yok; daha çok kabulleniş var. Eskimişlik, ağırbaşlı bir güzelliğe dönüşmüş. İnsan bakarken, “her şey geçer ama iz bırakır” diye düşünüyor ister istemez.