Toplanıyor toplanıyor dağıtıyoruz.

Yerleşik düzene başladık sanıp, sonra tek bi soru ile düzeni sarsıyoruz.


Sanırım burda önemli olan sarsılmamak değil, sallansa da durabilmek.
İster ayakta ister oturarak. Ama illa tutunabilmek.

Tutunabilmek için bi şeylere mi sarılmak lazım acaba? Şart mı? Sarıldığının elinde kalması riskini göze almak lazım.

Hadi diyelim çocuğuna tutundun. Baki değilki yaşam.

Hadi diyelim ofis masana tutundun, garanti mi yerin?

Ne demiş Can Yücel  “ hatta elini kolunu bile sahiplenmeyeceksin”

 Hal böyleyken sarıldığın ne ya da kim olmamalı galiba. Umuda tutunmak, her bulduğun güzelliklere umut adını takmakta çözüm.

Şöyle ki elinden kayıp giden sabunlar korkutmaz seni o zaman. Yakayalamayı öğrenmişsindir çünkü.

Yani yaşam kovalamaca diyebilir miyiz?

Eh galiba evet.

Umudu kovalamak. Umut peşinde koşarken yorulmamak. Kendini bulurken yeni bir kapı daha keşfetmek. Kapıyı açmak için gerekli olan o anahtar zihnin hep daha önce girilmemiş odalarında.

Ne tuhaf değil mi? Beden senin, bilinç senin. Ama bunların altındakilere hükmetme gücü doğuştan gelmeyebiliyor. Diyorum ya hayat kovalamaca. Kendini yakalamışken yeni seni, seni bulmuşken yeni evreni görme.

E herkese bol şans ?

Umudun Adı Değişir” ile ilgili yorumlar;

  1. Ozgemez dedi ki:

    ?Ellerinize sağlik.. kovalamaya devam edelimm.
    Umuda tutunalim.. ve birbirimize de sıkı sıkı sarilalim.

    1. Spirituallamb dedi ki:

      Sarılırsak umutlar büyür, omuzlarımızdaki yükler düşer. ?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.