Sevgi… Zor şey değil mi? Hele bir de karşılıksız olunca.

  Vazgeçmen gerekiyor; çünkü acıtacak, biliyorsun. Ama yapamıyorsun. Tutuldun bir kere; sevinçle parıldayan gözlerine, saflık kokan gülüşlerine, içini ısıtan sesine, masum hayallerine…

  Arka fonda Yedinci Ev, çaresizce sevmesini istiyorsun. Gerçekleşmeyeceğini bildiğin düşlerle başlıyorsun güne. Senin olmadığını bildiğin gülüşlerinden tutunuyorsun hayata.

  Israrla seviyorsun. Gelmeyeceğini bile bile beklemek, intihar değil de ne? Gözyaşlarını gördüğün gün biraz daha ölüyorsun. O küçük bir çocuk gibi hıçkırarak ağlarken, sen çaresizce onu izliyorsun. Çünkü biliyorsun, acısına sen merhem olamazsın.

  Seviyorsun işte; karşılık beklemeden, koşulsuzca…

author-avatar

Kübra Kimdir?

Bir kalem, bir kağıt parçası, çokça kahve ve küçük bir mum ışığı. Bir de sakince çalan müzik.. Mutlu olmak için bunlardan başka bir şeye ihtiyacı olmayan, kaktüslere sarılan, kafein bağımlısı biriyim işte..

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.