Bir teşekkür ile başlamak istiyorum. Bu teşekkür büyümemde yardımcı olan herkese, her ana ithafen.

Büyüdüğünüzü nasıl fark edersiniz, hiç düşündünüz mü? Ben, büyüdüğümü ki hala büyüyorum, ilk fark ettiğim zaman, herkese ne kadar minnettar olduğumu anladığım zamandı. Bana geçmişte nasıl hissettirmiş olursa olsun, hayatıma bir noktada eli değmiş herkese aynı pencereden bakabildiğimde fark etmeye başlamıştım. İnsan, kendini olduğu gibi kabul etmeye yaklaştıkça, hayatına girmiş herkese karşı daha bir merhametli oluyor. Çünkü o zaman görebiliyor ki, olduğu kişinin şuanki haline gelebilmesi için, yaşaması gerekenler bunlardı.

Sokaklarda büyüyen bir çocuğu düşünün. Çocuğu gördüğünüzde, aslında o çocuğun farklı koşullarda doğsaydı daha farklı bir hayat yaşayacağını düşünürsünüz. Çünkü doğduğumuz koşullar, çevre, insanlar her şeyi değiştirir değil mi? İşte, olduğunuz kişinin geçmiş tarafından büyütüldüğünü düşünmek de böyle. Kötü anılarınız, göz yaşlarınız, yerde dizleri üstündeki sizin kalkıp hayata devam etmenizi sağladı. Güldüğünüz zamanlar, insanlar size mutluluğu tattırdı, gülmeyi öğretti hatta belki de yaşamak için bir amaç verdi. Eğer her yıl geri dönüp olduğunuz kişiye bakabiliyorsanız, arkanızda geçmişinizin uzanan elleri durduğu için.

Bu yazı, beni büyüten geçmişime ithafen. Teşekkür ederim, şuanda olduğum kişi için. Hatalarımla, edindiğim tecrübelerle, şimdiye dek öğrendiklerim için çok minnettarım.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.